‘Ik zag een
gordijn bewegen. Iemand keek naar buiten. De buurvrouw is toch dood?’ Luuk kijkt
gebiologeerd naar het huis naast het onze en wijst naar het raam waar ik eerder
de buurvrouw heb zien gluren. ‘De buurvrouw is dood en het huis is leeg,’ zeg
ik heldhaftig. Inwendig vervloek ik onze verhuizing naar dit dorp. Dit is niet
de nieuwe start waar wij op gehoopt hadden. Blijkbaar heeft Luuk toch meer
meegekregen van alle gebeurtenissen dan wij in de gaten hadden. ‘Ga maar naar
binnen, Charlie wacht op je. Papa komt ook zo thuis. Ik kijk voor de zekerheid
nog even in de tuin. Doe de deur maar dicht, ik ben over een paar minuten weer
binnen.’ Voorzichtig manoeuvreer ik hem de keuken in en neem ongemerkt de grote
zaklamp bij de achterdeur mee naar buiten. Zachtjes sluit ik de deur en ik haal
een paar keer diep adem. Het is al donkerder dan ik dacht. Ik glip snel door de
tuinpoort onze tuin uit en blijf een paar tellen roerloos in het donkere
gangetje staan. Sluipend langs de schutting probeer ik beter zicht te krijgen
op het huis van de overleden buurvrouw. Alles lijkt donker en verlaten. Voorzichtig
laat ik het felle licht van de zaklamp naar boven glijden, maar ook nu is er
niets te zien.
Precies op
het moment dat ik mezelf omdraai om weer naar huis te gaan, gaat onze poort
open. Een grote, donkere gestalte werpt een schaduw over mij heen. In paniek
hef ik de zaklamp en ik deins achteruit. Een grijnzend gezicht kijkt mij aan.
‘Hallo.’
Zijn stem is hoger dan ik had verwacht. Voor mij staat een forse man van een
jaar of veertig met een bleek, hoekig gelaat. Zijn ogen schieten schichtig heen
en weer. Plotseling steekt hij vriendelijk zijn hand uit om mij te begroeten.
Aarzelend schud ik mijn hoofd. ‘Wie ben jij?’ vraag ik hakkelend. ‘Ben Pietersen,’
antwoordt hij piepend.
‘Ben Pietersen?’ herhaal ik verbouwereerd. In mijn hoofd beginnen
duizenden alarmbellen schel te rinkelen. Dit is de verdwenen zoon van de
buurvrouw. Is hij degene die alles op zijn geweten heeft? Ik pak de zaklamp met
beide handen stevig vast.
Rustig klemt hij zijn grote handen om mijn polsen en
duwt de zaklamp naar beneden. ‘Nee!’ Ineens klinkt zijn stem vijandig. Ik
probeer mezelf los te rukken, maar hij houdt mij stevig vast. ‘Naar binnen,’
zegt hij korzelig en duwt mij door de tuinpoort in de richting van ons huis.
Mijn adem ontsnapt fluitend. Gelukkig. Hij neemt me niet mee naar het huis hiernaast.
Ik weet dat Thomas elk moment thuis kan komen. In een flits schiet het door
mijn hoofd dat Luuk ook binnen is en ik wil niet dat ze elkaar zien.
Zodra we
bij de keukendeur zijn, maak ik deze snel open en roep: ‘Luuk, volgens mij komt
papa eraan. Maak jij even de voordeur open en help je hem de spullen uit de
auto naar binnen te dragen?’ Ben Pietersen vertrekt geen spier, maar heel even
denk ik een angstige blik in zijn ogen te zien.
Razendsnel bedenk
ik de te volgen strategie en ik besluit dat ik mezelf het best zo meegaand mogelijk
kan opstellen om deze man niet voor het hoofd te stoten. Een paar jaar geleden zag
ik een film over het limasyndroom. Het kan nooit kwaad om zijn sympathie te
winnen, denk ik koortsachtig. In de keuken kijk ik hem welwillend aan.
‘Wil je
koffie?’ vraag ik timide. Ik wijs naar een keukenstoel en draai mezelf om naar
het aanrecht. Als Thomas nou maar opschiet, denk ik, terwijl ik zenuwachtig aan
het senseo apparaat pruts. Ik zet een mok koffie voor hem neer en kijk belangstellend
naar Ben Pietersen. Ik schuif een stoel naar het einde van de tafel en ga
zo ver mogelijk bij hem vandaan zitten. ‘Zo. Daar zitten we dan.’ Voor ik
verder kan gaan, hoor ik de donkere stem van Thomas en de vrolijke lach van
Luuk. De voordeur slaat met een klap dicht. Ben Pietersen staat met een ruk op
en duikt onder de keukentafel. ‘Vertel niet dat ik hier ben,’ fluistert hij.
Wordt vervolgd...
Waar haal je het vandaan? Mag ik jouw duim eens zien?
BeantwoordenVerwijderenDat vraag ik mezelf ook wel eens af en mensen in mijn omgeving ook. Geen idee. Ik zit achter mijn pc en het borrelt vanzelf naar boven. Ook voor mij is dit proces nog steeds wonderbaarlijk ;-)
Verwijderenzo ik ben weer bij gelezen .......spannend hoor.
BeantwoordenVerwijderen